دل ازمن برد و روی ازمن نهان کرد           خدا را با که این بازی توان کرد
شب تنهاییم درقصدجان بود           خیالش لطف های بی کران کرد
چرا چون لاله خونین دل نباشم           که با ما نرگس او سرگران کرد
که را گویم که با این درد جانسوز           طبیبم قصدجان ناتوان کرد
بدانسان سوخت چون شمعم که برمن           صراحی گریه وبربط فغان کرد
صبا گر چاره داری وقت وقتست           که درد اشتیاقم قصد جان کرد
میان مهربانان کی توان گفت           که یار ما چنین گفت و چنان کرد
عدو با جان حافظ آن نکردی           که تیر چشم آن ابرو کمان کرد

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کن و پس هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

                                                                                                مولانا

کاش می آمدی ای دوست که پیشم باشی

مرهم این دل وامانده ی ریشم باشی

کاش می شد که به پای تو ببندم دل خویش

تا که همپای دل زار و پریشم باشی

کاش می آمدی از عشق خلاصم بکنی

باز همچون دگران قومم و خویشم باشی

کاش می آمدی ای دوست به جادوی لبت

باطل السحر لب خسته ز نیشم باشی

آید از دور صدای نفس فاصله ها

کاش می شد نفسم باشی و پیشم باشی

                                                                                                           بچه هیئتی