 |
 |
|
| عالم بی خبری طرفه بهشتی بوده است/حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم |
|
مرا تا دیده غرق آب کردند جهانی را ز حیرت خواب کردند به تاب زلف و جادوی نگاهی ندانی چند کس بی تاب کردند دل ما را شکستند و به نیکی سفارش بر دل اصحاب کردند ز بختم بین که همراز شبم را رخ چون مرده ی مهتاب کردند خدا را مردم از رسم جفایی که بی دینان مه رو باب کردند پی گردیدن این چرخ شاهد سرشک عاشقان اسباب کردند بچه هیئتی |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه سی ام دی ۱۳۸۸ساعت 14:39 توسط بچه ی اف سون |
|
|
زیر باران زیر بارکنای عشق آیتی خفته است در معنای عشق زیر باران روی معنی رفتن است فی رقاب العشق دعنی رفتن است زیر باران هر چه گفتی شعر نیست جز حیا از هر که گفتی شعر نیست گفت من تنها همین یک گفته است زیر باران گفتنی ها خفته است شعر گفتن ترکتازی کردن است با خدا آیینه بازی کردن است کس ز کنه شعر ما آگاه نیست شعر جز نقل حریم الله نیست قبض و بسط دیدگانت را مپیچ تا در این آیینه شه بینی و هیچ وارثان عشق را تصویر نیست حالت تنهایی شبگیر نیست کس در این حالت شکیبایی نکرد هیچ کس اظهار دانایی نکرد هیچ شمشادی خرامان تر نشد از تب والا پریشان تر نشد ای صفای سینه ات در خون شده فتنه ی خلقی و خود مفتون شده هیچ مفتون بازیم را دیده ای ؟ بی مهابا تازیم را دیده ای ؟ ما همه محو شبستانیم و بس زائران ناوکستانیم و بس این سخن بافی سفیهی کردن است با امام خود فقیهی کردن است این سخن بافی هوانی بیش نیست خواهشم را لن ترانی بیش نیست ای که در عمق نگاهت خیرگی است سنت چشمانم امشب شیعگی است ای نگاه بی حیا تزویر کن ذوالفقار مژّه را تفسیر کن تا ابد این خیرگی در کار توست تا ابد جبر دلم مختار توست باش تا کفر تو را رسوا کنیم قامت آیینه ات را تا کنیم باش تا از مژّه تیغی تر شویم ذوالفقار آبادی حیدر شویم خیزشی فیها صواعق مانده بود تا شود گلگونه ی یاران کبود وین سیه کاری به خلقی درگرفت همچو کوهی درّه را در برگرفت این سیه کاری که بسطی دیگر است بر جمال دیده خبطی دیگر است تا حدیث راجعون ناخوانده ای قبض و بسط مردمان را مانده ای این هیاهوی غریب از هوی توست این همه ناوکچه در ابروی توست ورنه ما را با خلایق کار نیست کار ما با خالدین النار نیست تا در این گمگشتگی ها سر کنیم نیست ما را جز که با ساغر کنیم زانکه در این خم شرابی دیگر است خاک ما را بوترابی دیگر است ای نفس های پسین یاری کنید در غم آدم عزاداری کنید بگذرید از آن شکوه بی درنگ بگذرید از آن شراب پر شرنگ حیف بازیهای گردون حیف نیست ورنه معتاد زمان سر کیف نیست باید از این ورطه خون پالا شویم تا غرورآباد غم بالا شویم باید از تیغ تولّی چامه گفت صد همایونمثنوی در نامه گفت هر چه می گویم ز دریا چون خس است لیک باران قطع شد یعنی بس است بچه هیئتی |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هشتم دی ۱۳۸۸ساعت 9:22 توسط بچه ی اف سون |
|
|
ما همه چشم به راهیم
چشم بر راه بزرگی که به ما می آید دیر یا زود - مهم نیست - ولی می آید با نگاهی چه نگاه با امیدی چه امید هست یا بود - مهم هست - ولی می آید بچه هیئتی |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و ششم دی ۱۳۸۸ساعت 14:13 توسط بچه ی اف سون |
|
|
دلم تنگ است به اندازه ی یک نگاه یک لبخند یک دست و چه دلتنگی از این بالاتر که دلتنگیت را - بنویسی در هزار تو های چشمت چیزی غریب می خواندم به شکیب و من مانده ام هنوز در این ویرانه ی الفت غریب
هر سحرگه که نسیم عطر افشان به لبم می ریزد یاد لبهای تو را با دو صد آه به دل می ریزم مطمئن باش که روزی روزی ناز دیدار تو را همچو نرگس نگران - می خیزم بچه هیئتی |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۸۸ساعت 14:59 توسط بچه ی اف سون |
|
|
دلم بهانه گیر شده است و تو هنوز از دلداریم بیم داری و من هنوز از گره ابرویت بچه هیئتی |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۸۸ساعت 14:55 توسط بچه ی اف سون |
|
|
چه خوب می شد وقتی به هم می رسیدیم می گفتیم :
" چه بوی وضویی می دهی تازه گرفته ای ؟ " بعد سرخ می شدیم و آتش می شدیم و در هم می سوختیم بعد عکسمان را قاب می کردند و من هر شب بیدارت می کردم تا نماز بخوانیم ولی بی وضو چون کاغذمان خراب می شد و می مردیم . بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و یکم دی ۱۳۸۸ساعت 0:32 توسط بچه ی اف سون |
|
|
در سخن گفتن من گر چه بسی شکوه نهفت آخر آن نکته که باید نتوانستم گفت این سخن گفتن ما از غم پنهانی توست این همه حاصل آن بادیه گردانی توست این سخن گفتن ما ریشه به خونی دارد سالها معرکه ی چندی و چونی دارد وای از این طرز سخن گر نچکد خونش وای نشوی نشئه و آشفته ز افیونش وای این سخن رنگ فسون ، رنگ جنون دارد خیز این بسیجی شدنت لهجه ی خون دارد خیز برکش آواز که مستیّ و چو مستان بخرام با حلال دلم اینگونه مزن رطل حرام در چنین معرکه فریاد کشیدن هنر است زلف آشفته بر این باد کشیدن هنر است با زنان معرکه گردانی ما را مپسند شوخ چشمانه غزلخوانی ما را مپسند در سکوت است خروشی که نشان من و توست باز گو جان من آن سرّ که میان من و توست باز گو کز گذر حادثه این راز نماند هیچ نامی ز رفیقان سفر باز نماند باز گو کاین گذر حادثه تنگ است عزیز لفظ با معنی من شیشه و سنگ است عزیز گرچه می نالم از این غم که چه سازی دارد در بسیج آمدنت شرح درازی دارد ای دل آزرده کمی عقد زبان را بگشا بر دلت پنجره ی کون و مکان را بگشا این دل آزردگیت خانه خرابم کرده است همچو عباس به شط تشنه ی آبم کرده است این دل آزردگیت سوز همه عالم ماست باورت نیست ولی غصه ی تو همدم ماست باز کن عقد زبان را که زمان دگری است در فراخوان خطر سود و زیان دگری است کور کن مدعیان را ز شکوه آوریت یک جهان بی سر و پا را به ستوه آوریت به خدا این همه گفتار وقیحانه بس است باز کن عقد زبان را که زمان جرس است باز گو جان من آن سرّ که به پیشانی توست سر و سامان من و بی سر و سامانی توست باز گو کاین همه افروختگی شان تو نیست در تب و تاب جهان سوختگی شان تو نیست تو شکوه همه دنیای من و دین منی راحتی بخش دل خسته و غمگین منی جگر سوخته ات را به چه تعبیر کنیم ؟ خون پیشانیت اینجاست ، چه تفسیر کنیم ؟ نکند آنچه خدا داد به آدم غم توست نکند " علّم الاسما " صفت آدم توست ور نه این راز بلند تو به پیشانی چیست ؟ ور نه با خون سرت بادیه گردانی چیست ؟ در شب ظلمت ما خواب تو تلخ است عزیز عمر ما بعد تو از غرّه به سلخ است عزیز این جگر سوختگی را ز تو فریاد کشیم زلف آشفته در این معرکه بر باد کشیم بعد از این ما و تمنای همه قامت تو خون به سجاده کشیدن پی قد قامت تو بعد از این دست من و پارگی بند سکوت بعد از این دست من و دامن تو وقت قنوت به سر و جان تو سوگند که دیوانه شویم فکر یک نعره ی مستانه و جانانه شویم قبض پیشانی تو بسط دل آزاری ماست قبض و بسط نگهت مایه ی دلداری ماست کس به اسرار نگاه تو چو ما پی نبرد خفته در دخمه به اوصاف صبا پی نبرد بعد تو منتظر تیغ طلوعیم دریغ بی تو سرگشته ی احیای فروعیم دریغ من چه گویم که بدون تو چه سوداست مرا اینقدر هست که امّید به فرداست مرا گرچه فردای مرا یاد تو انباشته است هر بسیجی که شنیدیم چنین داشته است بیش از این نیست مجالی به درازای کلام از من دلشده بر پیکرت ای دوست سلام بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
شنبه نوزدهم دی ۱۳۸۸ساعت 20:18 توسط بچه ی اف سون |
|
|
کاش می شد دست در زلف پریشانت کنم کاش می شد با نگاه خیره حیرانت کنم کاش می شد یک نفس بر آسمان سینه ات چون شهابی بگذرم ستار بارانت کنم کاش ویران سازم این شهر شقایق سوز را چون دلم آواره ی کوه و بیابانت کنم کاش می شد بشکنم سد سکوتت را که باز در نوای عاشقی چون سینه سرخانت کنم کاش می دیدم سر زلفت به تاراج نسیم تا تمام عندلیبان را غزلخوانت کنم کاش می شد با نگاهی در دلت جاری شوم رخنه قدر سوزنی در دین و ایمانت کنم کاش می بستی زبانم را به جادوی لبت تا مبادا خون خود را در گریبانت کنم بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه چهاردهم دی ۱۳۸۸ساعت 21:0 توسط بچه ی اف سون |
|
|
سلام . با توجه به اینکه تو فصل امتحانات هستیم ۳ تا نمونه سوال از شیمی ۱ و ۲ و ۳ براتون میذارم . امیدوارم به کارتون بیاد . امتحانات شیمی پیش هم که برگزار شده .
موفق باشید . |
|
+ نوشته شده در
جمعه یازدهم دی ۱۳۸۸ساعت 14:11 توسط بچه ی اف سون |
|
|
از آن زمان که پریدم حوالی چشمت شدم اسیر صفای اهالی چشمت نگاه سرد تو محکم نگاه گرم تو نرم نه ثابت است تو گویی چگالی چشمت ز هر کرشمه خزیدم به گوشه ای مقهور ز ترس معصیت احتمالی چشمت مرا که لیله ی قدری نمانده حاجت چیست بجز شمردن قدر لیالی چشمت دلم به لرزه درآمد خدای را رحمی بگیر حال و هوای سوالی چشمت صفای ناز نگاهت که تیغ جرّاره است جمال هر چه صفات جلالی چشمت دلم ز کار نگاه تو سخت درمانده است که اذهبی شنود یا تعالی چشمت ز رعشه ای که به شاهد فتاد حیرت نیست فیوز خلق پراند اتصالی چشمت " هوای چشم تو آبی فضای چشم تو سبز خوش است آب و هوای شمالی چشمت " تضمین از استاد محمد علی مجاهدی بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
جمعه یازدهم دی ۱۳۸۸ساعت 1:18 توسط بچه ی اف سون |
|
|
سلام .
یکی دو روز پیش یه پیامک برام اومد خیلی تامل برانگیز بود به نظرم . گفتم شمام ببینید : " آگاه باشیم حسین (ع) را منتظرانش کشتند ! " خیلی جالبه و عجیب . نه ؟ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نهم دی ۱۳۸۸ساعت 12:41 توسط بچه ی اف سون |
|
|
در تمنای رخت دیده پرآبیم هنوز پیر گشتیم ولی پر تب و تابیم هنوز چشم ها دوخته ایم ای نفس صبح بیا گر چه چون مبتدیان نشئه ی خوابیم هنوز بعد از آن دُرد کشی ها که تو می دانی و من در پی قطره ای از آن می نابیم هنوز بار یک لحظه فراقت نتوان برد ولیک زان وداع شکرین مست و خرابیم هنوز گر چه رفتی ز نظر ذکر تو برپاست که ما عارف بیت تو و جام شرابیم هنوز بی تو ای یار چه بر دیده و دل رفت مپرس اینک آسیمه سر از روز حسابیم هنوز ز شمیم سخنت هیچ نشانی نبود اینچنین است که ما گول کتابیم هنوز بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نهم دی ۱۳۸۸ساعت 12:37 توسط بچه ی اف سون |
|
|
دلتنگ تر از من به خدا رهگذری نیست شوریده تر از سینه ی من خون جگری نیست چون روی دلارای تو صبح ظفری هست چون طالع من ظلمت شام خطری نیست افسوس که مهرت ز حیا مهر لبم بست ور نه به غم افشانی من نوحه گری نیست تا چشم خمار و لب مخمور تو این است جز بر در میخانه مرا رهگذری نیست چون نرگس تو فتنه بسی هست در این باغ چون ناله ی ما نغمه ی مرغ سحری نیست افسانه سرم کردی و کس نیست در این شهر کز خواهش جانسوز تو افسانه سری نیست غیر خط مژگان تو و خال سیاهت قرآن مرا نقطه و زیر و زبری نیست من شاهد افتادن صد شاخه امیدم لیک از دل افسرده ام افتاده تری نیست من خاکسپار گل صد کوزه ی دردم ای وای در این شهر چرا کوزه گری نیست ؟ بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هشتم دی ۱۳۸۸ساعت 22:21 توسط بچه ی اف سون |
|
|
نه دل شکسته مان را ز هجوم غم امانی نه به گفتن مصائب به دهانمان زبانی نه به دردمان دوایی ، نه به آهمان نوایی نه محبتی نه یاری ، نه صفایی از جوانی نه وصال یار حاصل نه نشان اوست پیدا نه بمانده بر تن ما ز فراق یار جانی به سیاه بختی ما نبود به هر دو عالم به بیان سوز دل هم نه توان ترجمانی ز جفای او نشاید بدر آوریم جان را چه خوش است درگذشتن به شباب زندگانی دگرم نه پای رفتن نه هوای زنده ماندن نه سروری و نشاطی ، نه فسانه و فغانی همه آب و نان شاهد شده آرزوی رویت نه عجب اگر بمیرد به هوای آب و نانی بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفتم دی ۱۳۸۸ساعت 14:17 توسط بچه ی اف سون |
|
|
یک کلاغ صورتش را چل کلاغ ریش پوشانده تکیه کلامش ؛ به دیگران بدهید تکیه مرامش ؛ همه چیز مال من ! دیدمش ، گفت : مرا نمی شناسی ؟ گفتم : چرا ریش و خویش و نیش نیستی زین بیش ؛ هستی ؟ بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
شنبه پنجم دی ۱۳۸۸ساعت 12:59 توسط بچه ی اف سون |
|
|
گویی جگر آب از تشنگی می سوخت که چنین در خود فرو می رفت و می پیچید می گویند : از هنگامی که آن سوار خسته تشنه رفت دیگر حتی قطره ای ننوشیده بود و او حتی قطره ای از آن نهر ننوشیده بود که پیش از آن دیده بود تذروهای تشنه ای را که پایشان در تور و چشمهاشان صبور به ابرهای عقیق می نگرند . ابرهای عقیق نیز از تشنگی می سوختند وادی عجیبی است غریب و روزگار روزگار غریبی است عجیب و می گویند : آن سوار خسته ی تشنه مشت هایش را از آب پر کرد تا تذروها را بنوشاند اما اما آب از میان دستهایش فرو ریخت از چشمهایش فرو ریخت از سینه اش فرو ریخت از فرق سرش فرو ریخت و دیگر هیچ نماند و دیگر هیچ گاه باز نگشت تا چشمان منتظر تذروها را نبیند آخر می گویند او نیز عقیق بود . ابرهای عقیق از تشنگی می سوختند ابرهای سیاه اما می باریدند و تذروها در این بارش سیاه سیاه می شدند و سیاه می شدند و می مردند گاهی . و آن سوار خسته ی تشنه هیچ گاه بازنگشت و پس از آن دیگر دیگر هیچ کس هیچ گاه ماه را در آسمان ندیده است و آسمان سخت گرفته است و می گویند پس از آن خورشید منفجر شد و تکه ای را دیده بودند که بر چوب خشکی می درخشد تنها و تکه ای را دیده بودند که زیر سم شیطان تا یک ماه می سوخت و ... آن سوار خسته ی تشنه هیچ گاه آب ننوشید و خورشید منفجر شد و نهر از تشنگی به خود پیچید و خورشید بر چوب شد و نهر در خود فرو رفت و خورشید له شد و ..... من تشنه ام خوابم می آید کاش در خواب آن سوار خسته ی تشنه را ببینم تذروها سیرابند او را می طلبند راستی او که بود ؟
بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
شنبه پنجم دی ۱۳۸۸ساعت 12:57 توسط بچه ی اف سون |
|
|
دل پر شور من در تنگی پیکر نمی گنجد غرور پر شکوهم در مغاک سر نمی گنجد زبانم بس گران باشد سبک فکران ابله را حکایاتم به ظرف نازک باور نمی گنجد سپاریدم به باد از بعد مردن دوستان زیرا صفای سینه ام در قالب مقبر نمی گنجد جهان فکرتم راز دو عالم را به خود دارد چنین اندیشه در دنیای پهناور نمی گنجد شرار دل چنان دارم که از سنگی نمی خیزد به دل نوری چنان دارم که در اختر نمی گنجد به بستر کی روان خود فرو ریزم به ناکامی تن شورافکنان در نرمی بستر نمی گنجد کسان گویند ما را بیش گوی از فکر خود اما به کوتاهان سخن زین نکته بالاتر نمی گنجد
بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سوم دی ۱۳۸۸ساعت 20:13 توسط بچه ی اف سون |
|
|
میان راه مردان در شگفت از خویش پرسیدند
که آیا رهروی شایند راه بی سرانجام حوادث را ؟ هوایی سخت گرم است و زمین بی رحم و زینسان اقتدار مرگ - بی پایان - خدا را هیچ می مانند ؟ بچه هیئتی
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه دوم دی ۱۳۸۸ساعت 1:6 توسط بچه ی اف سون |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
من یه شیمیست آماتورم که عشق ادبیاتم و عشق صد تا چیز دیگه . اونقدرها مومن نیستم ولی بی دینی هم نمی کنم !
به قول اون شاعر ناز کاشی ! : خرده هوشی دارم سر سوزن ذوقی سال 85 تا 88 هم اسلام آباد پاکستان بودم و ... به هر حال گفتم این وبلاگ یه بهونه باشه برا دلنوشته هام ، چهار تا مطلب علمی ، دو تا دعوای فلسفی و … |
| آرشیو موضوعی |
|
اجتماعی علمی دلی همین که هست |
| پیوندها |
|
وبلاگ علی اکبر رائفی پور |
|
RSS
|