نه دل شکسته مان را ز هجوم غم امانی

نه به گفتن مصائب به دهانمان زبانی

نه به دردمان دوایی ، نه به آهمان نوایی

نه محبتی نه یاری ، نه صفایی از جوانی

نه وصال یار حاصل نه نشان اوست پیدا

نه بمانده بر تن ما ز فراق یار جانی

به سیاه بختی ما نبود به هر دو عالم

به بیان سوز دل هم نه توان ترجمانی

ز جفای او نشاید بدر آوریم جان را

چه خوش است درگذشتن به شباب زندگانی

دگرم نه پای رفتن نه هوای زنده ماندن

نه سروری و نشاطی ، نه فسانه و فغانی

همه آب و نان شاهد شده آرزوی رویت

نه عجب اگر بمیرد به هوای آب و نانی

                                                                                                   بچه هیئتی