بار بنديد، هلا! نغمه ی چاووشان است
دشت‏ها حامله ی خون سياووشان است
باغ‏ها از نفسِ لاله ی عاشق گرمند
راغ‏ها تا افق از خون شقايق گرمند
جاده چنبر زده چون مار كه مار افسا كيست
رود كف كرده كه هان! بحرِ نهنگ‏ آسا كيست
كيست آن لايى الاّيى يك‏ لا جامه
كه چو شمشيرِ على، گرم كند هنگامه
هله ماييم كه چون تيغ على برّانيم
امّت واحده آن‏جاست كه ما عريانيم
هر كه تزوير كند ايدر، اَشْتَر ماييم
هر كه آماس كند از زر، نشتر ماييم
آن‏كه انبار كند، زاد ستانيم از وى
آن‏كه بيداد كند، داد ستانيم از وى
گاو گو فربهى از بهر كه خواهى كرد؟ آى!
شورِ شيرانِ گرسنه است، چه خواهى كرد؟ آى!
دِرع، گو ترمه كن، اى خصم! كه ما شمشيريم
عور مانديم كه تا جامه ز دشمن گيريم
بار بنديد، هلا! بانگ تبيره است اينك
قبله تارى است از اين ابر كه تيره است اينك
طبل مى‏ غرّد چون رعد، كه ياران، ياران!
رعد مى‏ غرد چون طبل كه باران، باران!
كمِ پاتاوه، كمر از پى تاوان بنديد
به شخ آييد، هلا! خيش به گاوان بنديد
آيشِ سالزد است آنچه جهان است امروز
شخم كن، موسم افشاندن جان است امروز
سر نگفتى كه پى رسم گرو خواهى كرد؟
جان بيفشان كه سرِ خصم درو خواهى كرد
مهره بگذار به ماران كه طبق خواهى برد
آخر و آخرت اين است، سبق خواهى برد
سخت دلتنگم دلتنگم دلتنگ از شهر
بار كن تا بگريزيم به فرسنگ از شهر
كمِ خود گير به خيل و رمه برمى‏ گرديم
بار كن، جان برادر! همه برمى‏ گرديم

                                                                      استاد علی معلم دامغانی